Hibiscus Poppy is een van mijn favoriete ontwerpen die we ooit hebben gemaakt — niet omdat het ingewikkeld was, maar omdat het voortkwam uit hele kleine, alledaagse momenten.
Toen ik opgroeide in Indonesië, waren er overal hibiscusbloemen. Ze stonden langs mijn dagelijkse weg naar school en bloeiden rustig langs de straten. Toen waren ze gewoon een deel van de achtergrond — iets bekends waar je niet twee keer over nadenkt. Ze waren felrood en enorm. Mijn moeder liet me zien hoe ik de hibiscusstijl eruit kon halen en aan de nectar kon zuigen. Ze zijn er nauwelijks en nauwelijks zoet, maar de herinneringen bleven.
Jaren later, na mijn verhuizing naar Californië, begon ik in plaats daarvan papavers op te merken. Ze verschenen langs de open velden, feloranje. Andere plek, andere bloem — maar hetzelfde gevoel van vertrouwdheid.
Op een gegeven moment klikte het gewoon. Die twee plaatsen. Twee fasen van mijn leven. Bestaande naast elkaar. Deze bandana is ontworpen met twee verschillende zijden, elk met zijn eigen bloemenverhaal. De ene kant weerspiegelt de hibiscus, geworteld in mijn opvoeding in Indonesië. De andere weerspiegelt papavers, symbolen van een nieuw hoofdstuk van mijn leven in Californië. Dit diagonale patroon is een ander interessant onderdeel van Indonesische batik genaamd Pagi Sore of Schemering Dageraad, historisch gebruikt om de batik overdag te dragen en dan 's nachts te wisselen voor een andere look. Hoe toepasselijk dat deze dualiteit ook mijn dualiteit van opgroeien in Indonesië en nu wonen in Californië weerspiegelt. Het vertegenwoordigt mijn geschiedenis, cultuur en ook mijn aanwezigheid en toekomst.
Het ging er niet om de één boven de ander te verkiezen. Het ging erom beide te laten bestaan.
Van een ruwe schets naar iets meer
Het proces begon heel eenvoudig. Ik begon met een ruwe, onvolmaakte schets, alleen lijnen op papier, om de balans tussen de twee ontwerpen te vinden. Niets gepolijsts, niets definitiefs.
Zodra het idee duidelijk aanvoelde, stuurde ik de schets naar onze Indonesische ambachtsman.
Vandaaruit begon het ontwerp zich te ontwikkelen. De ambachtsman kwam terug met zijn eigen interpretatie, waarbij hij verhoudingen verfijnde, de stroom van de lijnen versterkte en details perfectioneerde die alleen met ervaring komen.
We gingen heen en weer, pasten aan en verfijnden, totdat het ontwerp goed aanvoelde. Niet overwerkt. Precies goed.
Het batikproces, handmatig
Toen het ontwerp definitief was, begon het batikproces.
Eerst werd het patroon met potlood op de stof getekend. Daarna, met behulp van een canting, trok de ambachtsman zorgvuldig elke lijn met hete was over — volledig met de hand. Deze stap vereist geduld en precisie, aangezien de was bepaalt waar de verf wel en niet zal komen.
Na het waxen werd kleur toegevoegd, gevolgd door de rest van het traditionele batikproces — laag voor laag aanbrengen, verven en de was verwijderen om het uiteindelijke patroon te onthullen. Elke stap wordt handmatig gedaan, wat betekent dat geen twee stukken ooit precies hetzelfde zijn.
Dat is een deel van wat deze bandana speciaal maakt. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit verhaal — en dit stuk — met jullie kan delen.
